Ef ekki væri fyrir dagsetninguna á dagatalinu hefði ég ekki hugmynd um að það séu að koma jól. Allt sem ég tengi við jól og upplifi jólalegt er mér nú víðsfjarri. Jólin tengi ég sterkast við jólabækurnar, vinnuálag þeim tengt, spenning og vangaveltur yfir metsölulistum, sölutölum og öðru sem fylgir vertíðinni. Næst þar á eftir er myrkrið frá morgni til kvölds og þar á eftir er það kuldinn.
Ekkert af þessu að finna hér í Santa Monica, lífið frekar afslappað, allir dagar sunnudagar eins og amma sagði stundum eftir að hún hætti að vinna. Veðrið dásemdin ein. Glampandi sól alla daga nema einn síðan við komum, hitastig upp undir 20 gráðurnar í kringum hádegi. Grænn gróður og gróðurlykt allt um kring. Engar jólabækur, nema helst í bókabúðinni en þar er afslappað andrúmsloft. Jólagjafirnar hafa flestar verið keyptar, bara ektamaðurinn eftir eða svo gott sem. Gjafirnar flestar pantaðar heima í stofu og sendar heim að dyrum, eða þær sem vantaði upp á þegar hingað var komið svo ekki get ég stressað mig upp yfir þeim innkaupum. Og hvernig í ósköpunum á ég þá að finna jólaandann?
Jú, við borðum mandarínur, smákökur voru að koma úr ofninum. Við fórum á jólaball, tölum um jóalsveinana daglangt og hlustum á íslensk jólalög af miklum móð í bílnum. Kveikjum á aðventukertum, lesum Jólin koma og aðrar jólabækur, kíkjum á jólaskrautið í bænum og jólasveininn sem á heima í húsi við enda göngugötunnar og stoppum vi'ð jólaskreytt hús sem eru þó ekki svo mörg hér í bænum, rafmagn er dýrt sjáiði til! Næst á dagskrá er að byrja að horfa á jólamyndirnar mínar. Ætli það verði ekki The Holiday, National Lampoons Christmas Vacation, Love actually og Home Alone.
Vandamálið er bara að þetta er svo svakalega ósannfærandi, ég bara næ ekki að telja mér trú um að jólin séu að koma...
Engin ummæli:
Skrifa ummæli