Þegar Sif tapaði kúlinu...

Um daginn ræddi ég fjálglega við Arnar um það hvernig ég myndi bregðast við ef við hittum hér einhverja stórstjörnuna. Ég var sannfærð um eigin töffaraskap og að mér myndi ekki finnast það neitt fáránlega merkilegt ef ég myndi þá á annað borð þekkja hana í sjón.

Í dag þurfti ég að éta þetta allt ofan í mig. Við ákváðum að fara í sunnudagsbrönch í nýja hverfinu okkar, á Montana götu sem er ein sú flottasta í bænum, við munum búa á horni 15th Street og Montana. Fann álitlegan stað á Yelp sem við notum mikið, Marmelade Café við 700 og eitthvað Montana. Inn komum við og mamma og Arnar byrja strax eitthvað að hvísla í áttina að mér. Ég er frekar sein að taka við mér en þegar ég geri það og sný mér við þá stendur þar Jamie Lee Curtis og er að kaupa sér take away rétti þarna á staðnum. Ég hefði getað rétt út hendina og komið við hana.

Fyrstu viðbrögð? Voru það þessi kúlheit sem ég spáði mér? Ó nei. Ég missti kúlið gjörsamlega. Skríkti og uppveðraðist öll og langaði mest að stökkva á grey konuna og biðja hana um að leyfa mér að taka af mér mynd með henni. Segja henni hvað ég elski A Fish Called Wanda mikið en að í laumi finnist mér samt True Lies myndin best og ég hafi horft á hana og Scwarzann dansa tangó í þeirri mynd oftar en ég kæri mig um að viðurkenna. Ég hélt þó því litla sem ég átti eftir af virðingu og settist við borðið og þóttist vera alvön svona stjörnufansi.

En litla Sif dansaði innan í sér af hamingju yfir því að eiga þess kost að grípa í konuna og dansa smá tangó, True Lies style!