Játningar vatnseyðsluseggs!

Hér í borg ríkti mikil gleði í gær. Afhverju? Jú af því það rigndi. Raunar mætti frekar tala um úða en rigningu en það nægði þó til að gleðja mannskapinn. Hér er nefninlega mesti þurrkur sem mælst hefur síðan sautjánhundruðogsúrkál. Undir venjulegum kringumstæðum er janúar mánuður frítími þeirra sem sinna skógareldum, varamannskapur sendur heim til sín og nokkrum starfsstöðvum lokað. En í ár er ástandið þannig að búið er að slökkva yfir 150 elda (þeir voru 25 fyrir sama tímabil í fyrra og 0 þar á undan) og enginn fær frí.

Og fólk er beðið um að spara vatn. Ekki list sem Íslendingar eru góðir í til að byrja með. Og ég gæti mögulega verið eitt versta dæmið. Ég er martröð borgarinnar í vatnsmálum, það get ég fullyrt. Fer í langar sturtur og læt vatnið renna meira að segja meðan ég sápa á mér hárið. Bursta tennur og vatnið rennur allan tíman á meðan. Ég er eins og atvinnumanneskja í vatnseyðslu. Gleymi að skrúfa fyrir í eldhúsinu. Þvæ vélar sem ekki eru alveg fullar, gleymi svo að tæma þær og þarf að skola úr aftur.  Og svona gæti ég haldið áfram.

Og nú biður Santa Monica borg íbúa og fyrirtækjarekendur að minnka vatnsneyslu sína um 20%. Og það verður að öllum líkindum ekki nóg, yfirvofandi eru takmarkanir á vatni um mögulega 15%. Eða því er borgarráð að hóta. Vatnsnotkun er nefninlega upp um 20% milli ára. Og borgin kaupir allt vatnið sitt frá stöðum þar sem miklir þurrkar eru og skortur yfirvofandi.

Hótel hér í borghefur brugðist við. Þar er keyrt á vatnslausum pissuskálum,  keyptar plöntur sem eru ekki mjög vatnsþyrstar og gestir hvattir til að endurnota allt tau. Veitingastaðir grípa til þess ráðs að hafa ekki vatn á borðum fyrir gesti heldur einungis koma með fyrir þá sem óska þess sérstaklega. Og reyna svo að fá þá frekar til að drekka vín... (spyr mig um heilsufarslegan kostnað við þann gjörning...) Pressa er sett á borgarstjórn um að setja reglur um stærð vatnsglasa á veitingastöðum. Og svo eru það blessaðir bændurnir sem þurfa að borga vatnið dýrum dómi til að geta ræktað og nóg er nú ræktað hér.

Já það er ástand. Og vatnsdrottningin skilur ekki alveg stærð málsins enda konungsdæmi mitt þekkt fyrir vatnið. Ég bíð bara eftir að mamma sendi mér stórvirkið Vatnið frá Íslandi og ætla mér að njóta þess að horfa á vatn og fræðast um vatn í þeirri dýrðar bók. En ég verð að hætta að láta kranann renna. Vera ábyrgur borgari. Sýna fordæmi. Temja mér nýja siði...

Þeir sem vilja lesa nánar um stóra vatnsmálið geta gert það hér:
 http://smdp.com/city-asks-residents-businesses-to-use-less-water/131683

Gleðin er í litlu hlutunum

Í gær rakst ég á hlut sem gladdi mig mjög og var það frekar óvænt. Hvað var það? Jú, hringtorg. Það fyrsta sem ég keyri í gegnum hér í borg. Og þar sem ég var þjáð af heimþrá í gær þá gladdi þetta mitt litla hjarta. Héðan í frá mun ég leggja mig fram um að keyra þessa leið til að keyra í gegnum hringtorg. Hér er allt vaðandi í stopp merkjum sem eru "all way" og svo þarf maður að meta hver kom fyrstur að línunni og hann á réttinn. Gagnlegt já, en stundum er maður ekki viss og vandræðagangurinn byrjar. Svipar svolítið til þegar maður ætlar að kyssa einhvern á vangann en báðir leggja til atlögu á sama tíma og allt verður svolítið vandræðalegt. Maður gefur í en snarstoppar. Sama gerir hinn aðilinn. Svo bíður maður aðeins og heldur að það sé verið að gefa manni séns svo maður gefur bílnum inn á nákvæmlega sama tíma og hinn aðilinn. Og áfram heldur sagan. Það er á þessum augnablikum sem ég sakna hringtorganna heima.

Já það eru litlu hlutirnir sem gleðja...

Lost in translation

Einu sinni bjó ég í Frakklandi. Ég var tvítug. Talaði frönsku frá morgni til kvölds, bjó með frökkum og talaði minna af öðrum tungumálum en frönsku. Hélt ég væri orðin altalandi vegna þessa. En svo rann stund sannleikans upp. Mér var misboðið og ég vildi rífast. Og hvað gerðist? Ég varð að málhöltum útlendingi sem gat ekki stamað upp úr sér einu einasta orði. Ég endaði á að ryðja út úr mér fúkyrðum á íslensku, það var það besta sem ég gat gert í stöðunni.

Nú bý ég í Bandaríkjunum. Ég er 33 ára. Ég tel mig vera frekar fyndna manneskju, kaldhæðin og húmorísk. En það virðist vera "glatað í þýðingu" og það þó þetta sé allt á ensku. Sem ég tala í alvörunni reiprennandi. Ég hendi fram hverjum kaldhæðna brandaranum á fætur öðrum en ekkert gerist. Jú, stundum fæ ég skringileg augnaráð.... ekki mikið meira en það. Ég býð ekki í það ef ég þyrfti að fara að rífast...

Að aðlagast nýju lífu

Allt mitt fullorðinslíf hefur vinnan mín verið stór partur af sjálfi mínu. Spilað stóra rullu jafnvel aðalhlutverkið (áður en stelpurnar fæddust). Enda vinnan mín ein sú skemmtilegasta í heiminum, um það er ég sannfærð. Ég vann sko ekki lestrarkeppnina í Melaskóla fyrir ekki neitt. Ég elska bækur. Og að fá að vinna við þær eru algjör forréttindi. Ég sakna þess.

En það eru líka forréttindi að geta sinnt stelpunum svona vel. Ég átti ekki von á að kunna jafn vel við að vera heimavinnandi og ég geri. Þær bregðast vel við breytingunum, líður vel, brosa, hlæja og gleðjast. Selma hefur tekið heilmikið þroskastökk og Bríet líka. Þær eru ófeimnar við að nota þau orð sem þær hafa í ensku. Kveðja alla með orðunum "see you later" og segja thank you óspart hér og þar um bæinn.

En ég sakna þess að finna fyrir heilanum á mér í vinnu. Og þá er að leysa það. Planið, hvað er það? Jú. Kona er komin í 2 bókaklúbba. Kona er líka komin í current events hóp, þar hittumst við og ræðum um eitthvað ákveðið þema einu sinni í mánuði. Kona er áskrifandi að LA times og les það reglulega til að halda sér við efnið. Kona er líka að reyna að vera dugleg að lesa. Fyrst ég get ekki unnið við bækur, þá ætla ég að njóta þess að sinna bókum sem áhugamáli, það gat ég auðvitað ekki þegar ég var að vinna við bækur, allavegana ekki eins.

Með rakettu í rassgatinu...

Pabbi segir að ég sé með rakettu í rassgatinu og ég eigi að slaka á. Hinsvegar er ég ekkert rosalega góð í því, frekar en hann er sjálfur. Einkennir svolítið þessa fjölskyldu að geta aldrei gert nokkuð nema með offorsi. Svona var amma líka, algjör hamhleypa!

 Með rakettuna að vopni er ég komin langleiðina með kassana. En engar áhyggjur, nóg annað eftir, gera gestaherbergið klárt fyrir Mexíkó farana og finna stað fyrir öll málverkin. Í pósti í gær, já, pósti komu svo tvö hjól í frumeindum. Sjáið til, við keyptum þau á Costco.com og voru þau 400 USD ódýrari en það sem við sáum í búðinni og skýringin liggur einmitt í þessu með að  vera í öreindum sko.  Ég er stikkfrí í svona samsetningarmálum vegna fæðingargalla. Enginn í minni fjölskyldu hefur hæfileika í svona samsetningar, þau eru eftirminnileg jólin þar sem við systkinin fengum eitthvað sem þarfnaðist samsetningar því pabbi eyddi dögunum á eftir bölvandi og ragnandi við að reyna að tjasla þessu saman með mömmu á hliðarlínunni að gera illt verra. Við höfum því öll systkinin fundið okkur maka með prófgráðu í ikeasamsetningu.

Um síðustu helgi fórum við í pílagrímaferð til Austur Los Angeles, vinkona mín benti mér á fullt af vintage húsgagnabúðum þar sem við fórum að skoða og komum heim með þennan líka æðislega lampa og píanóstól. Hefðum getað skipt út búslóðinni fyrir fegurðina sem rak á fjörur okkar í þessari ferð en dollararnir hafa verið hræðilega fljótir að fjúka í flutningunum svo það verður að bíða betri tíma.

Í öðrum fréttum: Erum á leið í kvöldmat til nágrannanna í kvöld. Búa í íbúðinni á móti, svalirnar þeirra horfa út á pallinn okkar. Þar eru bresk hjón með 2 stráka sem eru jafngamlir stelpunum. Búin að búa hér í 6 mánuði en í Bandaríkjunum í 9 ár reyndar. Stelpurnar dýrka þessa stráka, halda sýningar á pallinum fyrir þá þegar þeir standa á svölunum og horfa og blaðra við þá á bullmáli sem inniheldur þau orð sem þegar eru komin á ensku. Samtalið lítur því ca svona út: blablablabla "see you later" blablablablablabla "sister" blablablablabla "Christmas" blablablablablablabla "thank you". Óheyrilega krúttlegt og svakalega fyndið og það finnst þessum ljúfu strákum líka sem skilja lítið í háværu dætrum mínum.

Senn líður árið

2013 já. Það var aldeilis árið. Verð ógurlega væmin þegar ég lít yfir árið sem er að líða. Það var fullt af dásamlegum dögum, samverustundum með frábæru fólki, fallegum orðum, vinum, dætrum, fjölskyldu og öllu hinu sem litar daga lífsins. Það voru áskoranir í prívat lífinu og vinnu lífinu. Ég uppfyllti draum sem ég lét þvælast fyrir mér allt of lengi og skellti mér í kór og maður minn hvað það er dásamlegt. Sigraðist á sjálfri mér oft á árinu og sannaði fyrir mér að ég get gert hér um bil hvað sem er. Dæturnar sigruðust líka oft á mér á árinu og sönnuðu fyrir mér að þær komast upp með nánast hvað sem er. Bríet Jóhanna varð 4 ára á árinu, fór í myndlistarskóla og kór eins og mamma sín. Selma Rún varð 2 ára í ágúst og vex á ógnarhraða. Hún byrjaði í leikskólanum með vorinu og er orðin altalandi. Dætur mínar gleðja mig alla daga og eiginmaðurinn líka. 2 símtöl fylltu mig ótrúlegri hamingju á árinu sem er að líða. Það fyrsta kom í lok sumars þegar mamma hringdi úr Skorradal. Randver karlinn minn var fundinn eftir næstum 2 mánaða fjarveru á gamals aldri. 19 ára gamall, gigtveikur og með sykursýki týndist hann snemma sumars og var sárt saknað en talinn af. Næsta símtal kom með fyrsta snjó vetrarins seint í október þegar Randver, þá týndur í næstum viku, fannst aftur, þá lagstur í miðbæjarlífið. Í þetta sinn hafði hann ekki verið talinn af beinlínis en því er ekki að neita að við vorum afar áhyggjufull. Allt þetta kattastand okkar fjölskyldunnar og starfsfólksins á Forlaginu vakti töluverða eftirtekt í fjölmiðlum og einhverjir höfðu uppi samsæriskenningar um að allt væri þetta partur af einhverri nýrri kattabók sem við hlytum að vera með í undirbúningi. Randver er nú öruggur á sínum heimaslóðum og heilsast vel miðað við aldur og fyrri störf og fyrir það er ég þakklát. Fjölgun var í stórfjölskyldunni þegar hann Kolur litli flutti inn á Bræðraborgarstíginn, hann er yndisköttur sem Selma Rún naut að kvelja meðan við bjuggum um stutta stund hjá mömmu og pabba áður en við flugum yfir til USA.

Með vori fengum við líka áhugaverðar fréttir sem áttu eftir að gjörbreyta því sem eftir lifði af þessu fína ári. Arnar fór í atvinnuviðtal hjá fyrirtæki í Santa Monica og við reiknuðum frekar með því að ekkert yrði úr því. Það var svo undir lok sumars sem líf okkar tók stefnubreytingu. Atvinnutilboð barst frá U.S.A. Og þá þarf að hrökkva eða stökkva. Eins og þið vitið þá stukkum við. Og hér erum við nú. 

Því fylgir tregi að flytja úr landi en líka eftirvænting og það er á þeim nótum sem ég tek á móti árinum 2014. Full eftirvæntingar yfir því sem nýja ævintýrið kann að bjóða upp á. En þakklát fyrir þetta frábæra ár sem nú er að líða.

Elsku vinir og fjölskylda. Takk fyrir samfylgdina á árinu sem er að líða. Án ykkar væri þetta ekkert fjör! Gestasvítan að taka á sig mynd og bíður heimsókna. Við tökum við pöntunum núna!

Eftirminnileg hjónaferð til Barcelona skömmu fyrir flutning :) 

Bríet Jóhanna fær hópknús þegar hún kvaddi leikskólann á leið út á flugvöll 29. nóvember

Þetta á maður að minna sig reglulega á.

Systur glaðar í sólinni í Santa Monica

Hér fögnuðum við 5 ára brúðkaupsafmæli okkar í sumar, sumsé í Alsace héraðinu í France.

Bestu foreldrar í heimi í London á stórafmæli mömmu í byrjun árs.

Yndislegt sumarfrí í Sviss með fólkinu okkar þar.

Mæðgurnar.

Þessi er yndiskrútt, bestur allra katta. Þvílíkt sem hjartað í mér hoppaði á þessu ári vegna hans. 

Fyrsta leikhúsferð Selmu Rúnar á Dýrin í Hálsaskógi. Bríet sá sýninguna ekki nema 6 sinnum held ég.

Þessi eiga 12 ára sambands afmæli á nýja árinu og 6 ára brúpkaupsafmæli. Lífið hefur verið eitt ævintýri síðan ég kynntist honum þessum!

Jóladagur í myndum og örfáum orðum!

Við hittum þennan jólasvein á ferðinni um Venice Beach. Jólasveinar hér þurfa að vera frumlegir í klæðaburði því það er of heitt fyrir hinn hefðbundna búning!

Jólagjöfin frá eiginmanninum, Marc Jacobs klikkar ekki!

Fyrsta sinn á Venice Beach, litríkt og skemmtilegt andrúmsloft þarna.

Ein jólselfie ;-)

Stoppuðum á róló fyrir systurnar.

Feðgar slappa af!

Mæðgurnar hressar

Þetta er tekið við Muscle Beach en þar var lokað á jóladegi, engin massatröll að skola.

Áttum ljúfan jóladag. Mamman las heila bók meðan dæturnar léku sér með jólagjafirnar. Afar afslappað. Nýttum einnig daginn í að keyra aðeins um Los Angeles því engin var umferðin aldrei þessu vant. Kíktum á Venice Beach og sáum krakka renna sér á sleðum á stórum sandhól en litum aðallega á mannlífið sem er ansi litríkt þar. Svo renndum við upp á Rodeo Drive, bara til að kíkja enda allar verslanir lokaðar. Afslappaður og góður dagur að baki og áfram heldur jólafríið í dag.