Að aðlagast nýju lífu

Allt mitt fullorðinslíf hefur vinnan mín verið stór partur af sjálfi mínu. Spilað stóra rullu jafnvel aðalhlutverkið (áður en stelpurnar fæddust). Enda vinnan mín ein sú skemmtilegasta í heiminum, um það er ég sannfærð. Ég vann sko ekki lestrarkeppnina í Melaskóla fyrir ekki neitt. Ég elska bækur. Og að fá að vinna við þær eru algjör forréttindi. Ég sakna þess.

En það eru líka forréttindi að geta sinnt stelpunum svona vel. Ég átti ekki von á að kunna jafn vel við að vera heimavinnandi og ég geri. Þær bregðast vel við breytingunum, líður vel, brosa, hlæja og gleðjast. Selma hefur tekið heilmikið þroskastökk og Bríet líka. Þær eru ófeimnar við að nota þau orð sem þær hafa í ensku. Kveðja alla með orðunum "see you later" og segja thank you óspart hér og þar um bæinn.

En ég sakna þess að finna fyrir heilanum á mér í vinnu. Og þá er að leysa það. Planið, hvað er það? Jú. Kona er komin í 2 bókaklúbba. Kona er líka komin í current events hóp, þar hittumst við og ræðum um eitthvað ákveðið þema einu sinni í mánuði. Kona er áskrifandi að LA times og les það reglulega til að halda sér við efnið. Kona er líka að reyna að vera dugleg að lesa. Fyrst ég get ekki unnið við bækur, þá ætla ég að njóta þess að sinna bókum sem áhugamáli, það gat ég auðvitað ekki þegar ég var að vinna við bækur, allavegana ekki eins.