Einu sinni bjó ég í Frakklandi. Ég var tvítug. Talaði frönsku frá morgni til kvölds, bjó með frökkum og talaði minna af öðrum tungumálum en frönsku. Hélt ég væri orðin altalandi vegna þessa. En svo rann stund sannleikans upp. Mér var misboðið og ég vildi rífast. Og hvað gerðist? Ég varð að málhöltum útlendingi sem gat ekki stamað upp úr sér einu einasta orði. Ég endaði á að ryðja út úr mér fúkyrðum á íslensku, það var það besta sem ég gat gert í stöðunni.
Nú bý ég í Bandaríkjunum. Ég er 33 ára. Ég tel mig vera frekar fyndna manneskju, kaldhæðin og húmorísk. En það virðist vera "glatað í þýðingu" og það þó þetta sé allt á ensku. Sem ég tala í alvörunni reiprennandi. Ég hendi fram hverjum kaldhæðna brandaranum á fætur öðrum en ekkert gerist. Jú, stundum fæ ég skringileg augnaráð.... ekki mikið meira en það. Ég býð ekki í það ef ég þyrfti að fara að rífast...
Úff, ég myndi deyja. Prófaði að googla "How to be funny in California"... það kom ekkert út úr því. Af því er aðeins hægt að draga eina ályktun og hún er sú að þeir séu glataðir og þú verðir bara að koma heim! ... ekki? Plís! Annars segir Úlfur að það sem ekki sé politically correct gangi ekki við kanana í Kaliforníu... kannski verð ég bara að senda þér gamla íslenska brandarabók? ;)
SvaraEyðaMér finnst að þú eigir bara að koma með hana til mín, væri svo gott að fá þig aðeins hingað ;-)
SvaraEyðaÉg er alveg að vinna í því sko! :D Kem von bráðar, með fögru föruneyti.
SvaraEyðaÓ það er svo spennandi tilhugsun að fá ykkur hingað :)
SvaraEyða